Aşkın Son Perdesi Bölüm 26 Online Oku

 

 

Leyla, omuzlarında hissettiği ağırlığa rağmen ayağa kalktı. Kararlılıkla doluydu. Bu sadece babasının intikamı değildi, aynı zamanda bir adaletsizlik ağını ortaya çıkarma göreviydi.

"Araba burada kalsın," dedi Yaman. "Yürüyerek gitmek daha güvenli. O bölgede arabayla dolaşmak dikkat çeker. Hem, o eski sokaklar labirent gibidir, arabayla girmek zor olur."

Leyla başını salladı. "Pekala."

Yaman, kulübenin kapısını açtı. Dışarıdaki soğuk hava, yüzlerine vurdu. Ay ışığı, ağaçların arasından süzülerek ormanlık yolu aydınlatıyordu. Leyla, çantası sırtında, kararlı adımlarla Yaman'ı takip etti. Her adımında, babasının mirasının ağırlığını hissediyordu. Bilinmezliğe doğru atılan her adım, onu hem korkutuyor hem de içinde tarifsiz bir heyecan uyandırıyordu. Gerçeğe yaklaşmak, ateşe yaklaşmak gibiydi. Yakacaktı belki, ama aydınlatacaktı da.

Ormandan çıktıktan sonra, şehrin eski ve bakımsız sokaklarına doğru ilerlemeye başladılar. Gecenin bu saatinde sokaklar sessizdi. Sadece uzaktan gelen bir kaçak kedinin miyavlaması ve rüzgarın uğultusu duyuluyordu. Her köşe başında, bir gölge saklanıyor gibiydi. Leyla, temkinli adımlarla Yaman'ı takip ederken, etrafı dikkatlice gözlemliyordu. Gözleri, en ufak bir hareketi bile kaçırmamak için tetikteydi. Bu, sadece bir av değil, aynı zamanda bir avcı olma zamanıydı.

Leyla'nın içindeki his, korkuyla cesaretin tuhaf bir karışımıydı. Şehrin eski sokaklarında ilerlerken, duvarlardaki solmuş yazılar ve kırık kaldırımlar onların geçmişe doğru yürüdüğünü hissettiriyordu. Adımlarını dikkatlice atan Yaman, bir an duraksayıp başını çevirerek Leyla'ya baktı.

"Burada, dikkatli olmalıyız," dedi alçak bir sesle. "Kimseyi uyandırmak istemeyiz."

Leyla, derin bir nefes aldı. Çantasının içindeki belgeleri sıkıca kavradı. Bu belgeler, babasının ölümüyle ilgili sırları açığa çıkarabilecek anahtar niteliğindeydi. Sadece bir isim yeterliydi—o ismi bulmaları gerekiyordu.

Yaman, sağ taraftaki dar bir sokaktan içeri girdi. Burası, yıllardır unutulmuş gibiydi. Eski bir duvar lambasının titrek ışığı, sokaktaki gölgeleri daha da tehditkâr hâle getiriyordu. "Burada buluşacak kişi güvenilir mi?" diye sordu Leyla, sesi hâlâ temkinli.

"Şu an bildiğimiz tek şey," diye yanıtladı Yaman, "bize doğru bilgi vereceği."

Leyla, sessizce onayladı. Adımlarını hızlandırarak Yaman'la birlikte küçük bir avluya girdiler. Avlunun köşesinde eski bir masa ve birkaç sandalyenin bulunduğu bir kahvehane vardı. Masanın hemen yanında, gri paltolu yaşlı bir adam oturuyordu. Adamın yüzü, hayatın ona ne kadar acımasız davrandığını anlatan çizgilerle doluydu.

"Geldiniz," dedi adam, kısık bir sesle. "Sizi bekliyordum."

Leyla, yaşlı adamın yüzüne dikkatlice baktı. Gözlerinde, yılların biriktirdiği sırların ağırlığı vardı. Yaman sessizce bir sandalye çekerek oturdu. Leyla da hemen onun yanına geçti. Bu an, onun için sıradan bir konuşma değil; kaderini şekillendiren bir adımın başlangıcıydı.

"Bizi neden buraya çağırdınız?" diye sordu Yaman, sesi temkinli ama kararlıydı.

Yaşlı adam, titreyen ellerini masanın üzerinde birleştirdi. Derin bir nefes aldı. "Babanın ölümü bir kaza değildi," dedi düşük bir ses tonuyla. "Bunu ikiniz de biliyorsunuz. Ama bilmediğiniz şey, bunun çok daha büyük bir komplonun parçası olduğu."

Leyla'nın kalbi hızlandı. "Bize bildiklerini anlat," dedi keskin bir sesle. Artık sırların içinde kaybolmak istemiyordu. Gerçekleri bilmek, acı verse de kaçınılmazdı.

"Baban, eski bir dosyanın peşindeydi," diye devam etti adam. "O dosyada, şehirde yıllardır süregelen bir adaletsizlik ağı vardı. Öldüğünde, bu dosya kayboldu. Ama ben, onun kimde olduğunu biliyorum."

Leyla'nın nefesi kesildi. "Kimde?"

Adam, etrafına tedirgin bir bakış attıktan sonra eğilerek konuştu. "Siz onu Kadir Bey olarak tanıyorsunuz. Ama gerçek adı farklı. O, gölgeler arasında yaşayan ve şehrin en büyük sırlarını elinde tutan adam. Babana karşı olan oyunu yönetenlerden biri."

Yaman yumruklarını sıkarken Leyla gözlerini kapattı. Kadir Bey, yıllardır ailelerinin çevresinde sessizce dolaşan ama hiçbir zaman tam olarak güvendikleri biri değildi. Şimdi ise, babasının ölümünün baş aktörlerinden biri olabileceği gerçeği, her şeyi daha karmaşık hale getiriyordu.

Leyla kararlılıkla doğruldu. "Onunla yüzleşmek zorundayız," dedi. "Bu iş burada bitmeyecek."

Yaman, Leyla'nın gözlerindeki kararlılığı görünce başını salladı. "Peki, bunu nasıl yapacağız?"

Yaşlı adam, masanın üzerine küçük bir anahtar bıraktı. "Bu anahtar, eski tren istasyonundaki depo odasının kapısını açıyor. İçeride, babanın araştırmalarına dair bazı kanıtlar olabilir. Ama dikkatli olmalısınız. Sizi orada bekleyenler var."

Leyla, anahtarı avucuna aldı. Yaman'la göz göze geldiler. Gerçekler ortaya çıkmaya başlamıştı. Ama bu yol, kolay olmayacaktı.

📖 Hikayeye Devam Et

Aşkın Son Perdesi 27 bölümüne geçmeden önce kısa bir reklam ile destek olun.

➡️ Aşkın Son Perdesi Bölüm 27 Online Oku