Aşkın Son Perdesi Bölüm 27 Online Oku

 

 

Leyla, avucundaki anahtara baktı. Küçük ama ağırlığı büyük bir nesneydi. "Bu anahtar, sadece bir kapıyı değil, geçmişin sırlarını da açacak," dedi kendi kendine. Yaman, onun gözlerindeki hırsı gördü ve hafifçe başını salladı.

"Bu depo odasında ne bulacağımızı bilmiyoruz," dedi Yaman. "Ama eminim ki babanın bıraktığı izler bizi doğru yöne götürecek."

Yaşlı adam derin bir nefes aldı, sesi hafifçe titriyordu. "Oraya gittiğinizde dikkatli olun. Babanızın peşinde olanlar, o dosyanın açığa çıkmasını istemezler."

Leyla ve Yaman, kahvehaneden çıkıp sokak boyunca sessizce yürümeye başladılar. Şehir geceye gömülmüştü ama sokak lambalarının titrek ışığı, gölgeleri daha da tehditkâr hâle getiriyordu. Depo, eski tren istasyonunun arkasında yer alıyordu—yıllardır kullanılmayan, artık unutulmuş bir yer. Oraya vardıklarında, paslanmış demir kapının önünde durakladılar. Leyla derin bir nefes aldı.

Anahtarı kilide yerleştirirken Yaman tetikteydi. Kilit ağır bir gıcırtıyla açıldı ve depo kapısı yavaşça aralandı. İçerisi nemli ve rutubet kokuyordu. Raflar, eski dosyalar ve tozlu sandıklarla doluydu. Leyla’nın gözleri hızla çevrede dolaştı. "Burada bir şeyler saklanıyor," diye mırıldandı. "Bunlar sıradan belgeler değil."

Yaman, raflardan birini çekerek eski bir dosya çıkardı. Üzerinde, babasının adı yazılıydı: "Fuat Demir Araştırma Dosyası". Leyla'nın nefesi kesildi. Babasının yıllar önce topladığı belgeler burada mıydı?

Tam dosyayı açacakları sırada, dışarıdan ayak sesleri duyuldu. İkisi de anında refleks gösterip birbirlerine baktılar. Birileri buraya gelmişti. Leyla dosyayı hızla çantasına koydu. "Şimdi kaçmamız gerekiyor," dedi fısıltıyla.

Kapının hemen yanındaki gölgeler hareketlenmişti. Kimin geldiğini bilmiyorlardı. Düşman mıydı? Yoksa babasının eski bir dostu mu? Ama bir şey kesindi—bu gece, karanlığın içinde yalnız değillerdi.

Dışarıdaki ayak sesleri hızlanıyordu. Leyla ve Yaman, tozlu depoda sıkışıp kalmışken, nefeslerini tutarak beklediler. Kimdi bunlar? Düşman mıydı, yoksa bir uyarı mı getirmişlerdi?

Kapının eski menteşeleri hafifçe gıcırdadı. Gölgeler, içeriye daha fazla sızıyordu. Yaman, refleksle cebine uzandı, ancak Leyla, elini hafifçe kaldırarak onu durdurdu. "Bizi fark etmemiş olabilirler. Önce dinleyelim," dedi alçak bir sesle.

İçeriye giren iki kişi, düşük sesle konuşuyordu. Seslerinden biri tanıdıktı—Kadir Bey. Leyla’nın nefesi kesildi. Şimdi daha dikkatli olmaları gerekiyordu.

"O dosyaları bulmamız gerekiyor," dedi Kadir Bey sert bir tonda. "Fuat bize fazla yaklaşmıştı. Şimdi kızı aynı hatayı yapıyor."

Yaman, kaşlarını çatarak Leyla’ya baktı. Leyla ise dişlerini sıkıyordu. Babası gerçekten doğru bir şeyin peşinde koşmuştu. Ama bunu yaparken çok güçlü düşmanlar edinmişti.

Bir anlık sessizlik oldu. Ardından, diğer adam konuştu. "Burada olduklarına emin misin?"

"Hayır," diye yanıtladı Kadir Bey, "ama bu depoda bir şeylerin saklı olduğunu biliyoruz."

Leyla hızla Yaman’a fısıldadı. "Buradan çıkmalıyız. Ama sessizce."

Yaman, gözleriyle etrafı taradı. Depo büyük bir yerdi, ama kaçış için fazla seçenek yoktu. Arkada, az kullanılan bir servis kapısı vardı. Oraya ulaşmaları gerekiyordu.

Leyla, dosyayı çantasına sıkıca yerleştirdi ve hızla arkaya doğru ilerlemeye başladı. Yaman, onun hemen arkasındaydı. Gözleri her an kapıya yönelmişti. Kapının eskimiş koluna uzandılar. Ama tam o anda, dışarıdan bir silah sesi yankılandı.

Şehirdeki gölgeler artık daha tehlikeliydi. Gerçekler ortaya çıkıyordu—ama ne pahasına?

 

 

Gecenin karanlığı, Leyla ve Yaman’ı içine çekmişti. Depoda yankılanan silah sesi, havada bir süre asılı kaldıktan sonra şehrin sessizliğine karıştı. Yaman hızla Leyla’yı kolundan tutarak servis kapısına yönlendirdi. "Şimdi çıkmazsak, çok geç olabilir," dedi fısıltıyla.

Leyla, çantasındaki dosyayı sıktı. Babasının gerçeği ortaya çıkarmak için uğraştığı her şey, artık onun omuzlarındaydı. Geri çekilmek, seçenek değildi. "Kadir Bey’in bu kadar köşeye sıkışması demek, gerçekten büyük bir sırrı koruduğu anlamına gelir," diye düşündü.

Kapıyı araladılar ve hızlıca dışarı süzüldüler. Dar ara sokaklardan geçerek şehir ışıklarının olduğu bölgeye ulaşmaya çalıştılar. Fakat peşlerinde bir gölge vardı. Kadir Bey’in adamları onları takip ediyordu.

"Buradan çıkmak için bir planın var mı?" diye sordu Leyla.

"Evet," dedi Yaman, gözleri çevreyi tarayarak. "Ama riskli."

Köşeye döndüklerinde, terk edilmiş bir binanın eski yangın merdivenine yöneldiler. Yukarı tırmanırken nefesleri hızlandı. Kadir Bey’in adamları aşağıda kalmıştı, ancak çok uzun süre kaçamayacaklardı.

📖 Hikayeye Devam Et

Aşkın Son Perdesi 28 bölümüne geçmeden önce kısa bir reklam ile destek olun.

➡️ Aşkın Son Perdesi Bölüm 28 Online Oku