Aşkın Son Perdesi Bölüm 28 Online Oku

 

 

Çatıda durduklarında, aşağıdaki arabaların ışıkları sokağı aydınlatıyordu. Yaman, Leyla’ya dönerek, "Bu gece burada saklanamayız. Direkt Kadir Bey’in karşısına çıkmalıyız. Yüzleşmek zamanı geldi." dedi.

Leyla, gözlerini kapatarak derin bir nefes aldı. "O zaman onu bulmalıyız," dedi. "Gerçeği sadece onun ağzından duyabiliriz."

Şehirde bir hesaplaşma zamanıydı. Gece daha da karanlıktı—ama sırlar, sonunda gün yüzüne çıkacaktı.

Şehrin sessizliği, yaklaşan fırtınanın habercisi gibiydi. Leyla ve Yaman, terk edilmiş binanın çatısında derin bir nefes aldılar. Peşlerindeki gölgelerden sıyrılmış olsalar da bu, savaşın bittiği anlamına gelmiyordu. Gerçekler, daha fazla kaçamayacakları kadar yakınlarına gelmişti.

Leyla, çantasındaki dosyayı tekrar kontrol etti. Babasının yıllarca uğraştığı bu belgeler, sadece bir adamın adalet arayışı değil, büyük bir komplonun çözülme noktasıydı. Yaman, şehir ışıklarına bakarak, "Şimdi ne yapacağız?" diye sordu.

"Kadir Bey’i bulacağız," dedi Leyla kararlı bir şekilde. "Sırlarını koruyarak bu şehirde nasıl dolaştığını öğrenmeliyiz."

Yaman, iç çekerek başını salladı. "O halde, onun peşine düşmek için elimizde ne var?"

Leyla, dosyanın içinden birkaç isim ve adres buldu. Babası, hayatını kaybetmeden önce bu belgeleri toplamıştı. Yaman dikkatlice kağıtları inceledi. "Burada eski bir fabrika adresi var," dedi. "Burası yıllardır kullanılmayan bir yer. Ama bazı isimler burayla bağlantılı gibi görünüyor."

Leyla gözlerini kıstı. "Kadir Bey’in bağlantıları olan insanların orada bir şeyler sakladığını düşünüyorum. Önce oraya gitmeliyiz."

Gecenin içinde, sessizce çatıyı terk ederek fabrikaya doğru ilerlediler. Gözleri her köşeyi tarıyordu—şehrin duvarları artık sırlarla doluydu.

Şehir sessizdi. Gecenin serin rüzgârı, Leyla’nın yüzüne çarparken içindeki huzursuzluğu daha da derinleştiriyordu. Fabrikaya doğru ilerlerken Yaman, çevreyi dikkatlice inceliyordu. Burası uzun yıllardır terk edilmiş gibi görünse de, belli ki hâlâ gizli toplantılara ev sahipliği yapıyordu.

Kapının önüne geldiklerinde, Leyla derin bir nefes aldı. "Burada bizi neler bekliyor, bilmiyoruz," dedi.

Yaman başını salladı. "Ama bildiğimiz bir şey var—buradan geri dönmeyeceğiz."

Paslı kapıyı araladılar. İçerisi karanlıktı, sadece birkaç kırık floresan lambanın soluk ışığı boşluğu aydınlatıyordu. Raflarda eski kutular ve yıpranmış dosyalar vardı. Buraya geldiklerinde bir şey bulacaklarını umuyorlardı—ama neyle karşılaşacaklarını tam olarak bilmiyorlardı.

Tam içeriye adım attıkları anda, yankılanan bir ayak sesi duyuldu. Leyla ve Yaman refleksle saklanarak duvarın gölgesine çekildi. İçeriye giren kişi, uzun paltosu ve sert bakışlarıyla Kadir Bey’in adamlarından biriydi.

Leyla, nefesini tutarak Yaman’a fısıldadı. "Burada gerçekten bir şeyler saklı."

Adam etrafına göz gezdirirken, elindeki telefonu açtı ve sessizce konuşmaya başladı. "Evet, dosyaları henüz bulamadık. Ama biri buraya girmiş olabilir."

Leyla’nın kalbi hızlandı. Onlardan haberdar mıydılar?

Yaman, saklandıkları yerden hafifçe eğilerek konuştu. "Burada kalamayız. Daha derine inmeliyiz."

İçeriye doğru daha sessizce ilerlediler. Arkalarında adamın gölgesi büyüyordu. Ama Leyla'nın içinde, artık kaçmak yerine yüzleşme arzusu büyüyordu. "Bunu burada bitireceğim," diye düşündü.

Fabrikada yankılanan sessizlik, Leyla ve Yaman’ın nefes almasını bile zorlaştırıyordu. Gölgeler arasında ilerlerken, duvarların arkasındaki sırlara ulaşmak için sabırsızlanıyorlardı.

Leyla’nın içinde bastıramadığı bir öfke büyüyordu. Babasının ölümü bir rastlantı değildi, yıllardır üzerine kurulan bir oyunun son halkasıydı. Şimdi, o halkayı kırmanın vakti gelmişti. Yaman ile göz göze geldiler. Sessiz bir anlaşmayla ilerlemeye devam ettiler.

Fabrikadaki rafların arkasında, tozla kaplanmış eski dosyaların olduğu bir masa vardı. Leyla gözlerini hızla tarayarak kağıtları aradı. Bir isim arıyordu—onu Kadir Bey’e bağlayan bir ipucu.

Tam o sırada, bir kapının açılma sesi duyuldu. Leyla ve Yaman anında saklanarak adamların fabrikaya girişini izlediler.

"Buraya geldiklerini biliyoruz," dedi Kadir Bey, sert bir ses tonuyla. "O dosya onların elinde olmamalı."

Yaman dişlerini sıktı. Artık kaçmak bir seçenek değildi. Leyla başını dik tuttu. "Buradayız," dedi, gölgelerden çıkarak. "Artık yüzleşme vakti geldi."

Leyla ve Yaman’ın kararlılığını daha da pekiştiriyordu. Kadir Bey, birkaç adamıyla birlikte gölgeler arasından ilerlerken, yüzündeki sert ifade artık net bir tehdit oluşturuyordu.

📖 Hikayeye Devam Et

Aşkın Son Perdesi 29 bölümüne geçmeden önce kısa bir reklam ile destek olun.

➡️ Aşkın Son Perdesi Bölüm 29 Online Oku